Kiedy zaczynałam przygodę z przygotowywaniem mieszkań na sprzedaż, największym zaskoczeniem był dla mnie totalny brak przemyślenia sypialni. Klienci często mówili: "No, ale przecież tu i tak ktoś będzie spać, po co to zmieniać". A potem dziwili się, że oglądający wchodzą, rzucają okiem i wychodzą po minucie. Problem tkwi w szczegółach. Jeśli w sypialni o powierzchni 9 metrów kwadratowych stoi wielka, rozkładana kanapa z lat 90., która zajmuje pół pokoju, potencjalny kupiec od razu czuje klaustrofobię. W home stagingu chodzi o to, żeby pokazać przestrzeń, a nie mebel. Zdarzyło mi się wymienić starą wersalkę na kompaktowe łóżko z pojemnikiem na pościel i nagle ten sam pokój zaczął wyglądać jak luksusowa sypialnia w apartamentowcu. Różnicę robi dosłownie kilka centymetrów wolnej powierzchni wokół materaca.

Prawdziwym wyzwaniem są jednak goście. W jednym z mieszkań, które przygotowywałam pod wynajem, właścicielka uparła się, że w salonie musi być miejsce dla sześciu osób do stołu, ale jednocześnie chciała, żeby jej córka mogła przenocować koleżankę. Logistyka była koszmarem. Rozwiązanie znalazłam w sofie z funkcją spania, która na co dzień wygląda jak elegancki mebel wypoczynkowy. Wybrałam model z mechanizmem click-clack, który po rozłożeniu nie wymagał zdejmowania poduszek i nie zajmował więcej miejsca niż standardowa kanapa. Do tego dołożyłam materac piankowy o grubości 16 cm, który można było schować do szafy. I nagle pokój dzienny zyskał drugą funkcję bez utraty przestrzeni. Oglądający od razu to doceniali, bo widzieli, że lokal jest praktyczny, a nie tylko ładny na zdjęciu.

Zauważyłam, że w polskich domach króluje jeden błąd: kupujemy meble na wyrost, z myślą, że "kiedyś się przyda". Efekt jest taki, że w pokoju na 20 metrach stoi sofa, która rozkłada się do rozmiaru małego boiska, a obok puchnie stary fotel z lat 80., który nikomu nie jest potrzebny. W home stagingu uczymy się bezwzględności. Jeśli sofa ma tapicerkę welurową w kolorze ciemnego granatu, a ściany są białe, to taka sofa może być gwiazdą wystroju, ale pod warunkiem, że jest jedynym dużym meblem w pokoju. Zabrałam kiedyś z pewnego mieszkania trzy zbędne krzesła, stolik kawowy i regał. Po tych zmianach sofa z welurową tapicerką zaczęła wyglądać jak mebel z katalogu, a nie jak przechowalnia gratów.

Kluczowym elementem, który często sprawia kupującym trudność, jest wyobrażenie sobie, jak będą spać osoby odwiedzające ich w nowym domu. W jednym z mieszkań, które sprzedawałam, salon był tak mały, że standardowa kanapa rozkładana zajmowała całą wolną przestrzeń. Zdecydowałam się na fotel, który rozkładał się w płaską leżankę, ale bez typowego stelaża. Tam trzeba było postawić na wersję, która ma wbudowany stelaż listwowy, bo inaczej materac szybko straciłby sprężystość. Wybrałam model z cienkim materacem piankowym, który po złożeniu chował się do szafy wnękowej. Efekt był taki, że potencjalny kupiec wchodził, widział przestronny salon, a dopiero przy pytaniu o gości okazywało się, że istnieje sprytne rozwiązanie. To podbija wartość mieszkania w oczach klientów, bo widzą, że ktoś już przemyślał ich codzienne problemy.

Bardzo często zapominamy o detalach, które decydują o odbiorze wnętrza. Kiedyś pomagałam znajomej sprzedać kawalerkę o powierzchni 28 metrów. Była to typowa pudełkowa przestrzeń, gdzie łóżko stało dwa metry od kuchni. Zależało mi, żeby pokazać, że da się tam wygodnie mieszkać, więc postawiłam na łóżko z pojemnikiem na pościel. Dzięki temu zniknęła wielka walizka z kołdrami, która stała w kącie i zabierała cenne metry. Zmieniłam też standardową ramę łóżka na model z delikatnym stelażem listwowym i cienkim materacem piankowym, który nie przytłaczał przestrzeni. Po tych zmianach mieszkanie wyglądało na większe o dobre 4 metry kwadratowe, co przy takim metrażu robi ogromną różnicę. Osoby oglądające nie musiały już zadawać pytania "a gdzie pani trzyma pościel?". Mieli odpowiedź przed oczami.

Ciekawym przypadkiem było mieszkanie w starym budownictwie z bardzo niskim sufitem. Właś tam ogromną rozkładaną sofę z podnoszonym siedziskiem, która po rozłożeniu tworzyła nierówną powierzchnię. Doradziłam im wymianę na sofę z mechanizmem click-clack, która po złożeniu zajmuje minimalnie mniej miejsca, a po rozłożeniu daje płaską powierzchnię do spania. Dołożyliśmy dodatkowy stelaż listwowy do spodu, żeby materac piankowy nie zapadał się w dziurze między siedziskami. Efekt był taki, że wieczorem pokój zmieniał się w sypialnię, a rano z powrotem w salon bez żadnego wysiłku. Klienci oglądający to mieszkanie często komentowali, że widzą, jak można tam normalnie funkcjonować, a nie tylko spać i wychodzić.

Na koniec muszę przyznać, że największym przekleństwem w małych mieszkaniach jest brak miejsca na przechowywanie pościeli i poduszek gościnnych. Kiedyś urządzałam mieszkanie, w którym jedynym miejscem na takie rzeczy była antresola nad łazienką. Wszyscy wiemy, jak to wygląda: wchodzi gość, a ty wyciągasz z głębi szafy pogniecioną kołdrę i poduszkę bez poszewki. W home stagingu pokazuję, że to nie musi tak wyglądać. Rozwiązaniem jest łóżko z pojemnikiem na pościel w sypialni, a w salonie sofa z funkcją spania, która ma wbudowaną skrytkę na poduszki. Klient oglądający takie mieszkanie od razu widzi, że nie będzie musiał kombinować z przechowywaniem. To są te niuanse, które decydują o tym, czy ktoś podpisze umowę tego samego dnia, czy powie "pomyślę".